Ölümü Koklamak...

        "Buruşuk bir  ten içinde ağız yaralı, eller yaralı. En çok da karşısındakileri gören gözler yaralı. Yemeksiz karnın içe çökmüş, sözde toto denilen yerde iki kemik üstünde dik durmaya çalışıyor bedenin. Ne olacağını bile bile hala hayıflanıyorsun hayata. Az kaldı işte sabret. Çok değil bi kaç gün içinde ağlayan bu bakışlar eşliğinde çok gururlu bir hayat yaşamışcasına omuzlar üstünde koklayacaksın ölümü.Anlamayacaksın bile... Başın , belkide en istemediğin birisinin omzuna düşecek.Ha gayret deyip bir nefes daha atacaksın hayatına. Gideceksin... Arkanda kirli bir yatak ve eski eşyalarını bırakarak istemeye istemeye gideceksin.  Çığırtkan bi kaç insan ile anılacaksın bir süre. Neden diye sormayacak kimse.Zamanının  geldiğini bilerek derin uykunda tek başına kalacaksın. Huzur bulur musun bilmem ama çok şey kaçırdın  yaşama dair, pişman olacaksın."
             Dedim benim adama olur ya ölmem gerekir ya da ölüm zamanım bellidir daha bir yakın olursam sona (!) doğru beni  sakın ama sakın hastane köşelerine, yatak uçlarına, dört duvar arasına hapsetme. Al, şöyle bir gezdir beni. En sevdiklerimi yapalım. En güzel yemekleri yiyelim. Kimsenin haberi olmasın öleceğimden. Bir mangal partisi yapalım. 101 atalım. Sessizce sevişelim. Bebekleri koklayalım. Alacağım nefes son bulmayacakmış gibi ordan oraya sürüklenelim.  Son bakışlarım pişmanlık değil memnuniyet dolu olsun. "İyi ki yaşadım" diyerek veda etmeliyim hayata. Ben ölümü koklayıp bekleyeceğime ölüm beni koklaya koklaya bulsun isterim. Çünkü teslim edilmiş bir hayatın ölmüşlükten farkı yoktur. Teslimiyet bana göre olsaydı daha doğduğum gün ölürdüm...




2011 / Ankara-Aytekin'in babaannesine (nur içinde yatsın)...